یه چند دقیقه ای منهای چندین سال هست که یک عدد وستا پا به این دنیای خراب شده گذاشته که به قول یک نفر دیگه که همین امروز صبح گفت کاش دکتره پاش می شکست و تو را به دنیا نمی آورد، بدنیا نمی اومدم..
حالا من نفهمیدم ربطش به پای دکتر چی بوده که ایشون توضیح دادن که خب، دیگه نمی توانست بیاد و تورو بدنیا بیاره...
چندین تا از دوستان نازنین هم تماس حاصل فرموده و ابراز تبریک نمودند و همینجا ازشون تشکر می کنم، هرچند که می دونم روحشونم خبر نداره از اینجا...
اینم از این...

21 + 7... 25 آذر 1387

20 + 7... 24 آذر 1387

تازگیها عینک که می زنم چشمم و سرم درد می گیره، نمی زنم بازم درد می گیره، شایدم یه جور عادت شده که وقتی دارم کار می کنم باید یه چیزی جلوی چشمام باشه.... شایدم چشمام خوب شدن دیگه عینک لازم نیست، ولی بدتر نشدن، اینو می دونم...

19 + 7... 23 آذر 1387
امروز یه کاری کردم...

18 + 7... 22 آذر 1387

نمی دانم از کجا بنویسم؟! از ترافیک 2 ساعته دوشنبه شب که نمی دانم این مردم ما چه مرگشان می شود وقتی یه روز تعطیلی داریم!!

یادم رفته بود فردای دوشنبه یعنی سه شنبه به یمن یکی دیگر از اعیاد اسلامی باز تعطیل می باشد... مسیر حداکثر نیم ساعته را 2 ساعت در ترافیک زیبای تهران ماندم، داشتم به پدر و مادر نمی دانم کی لعنت می فرستادم که دیگر صبرم تمام شد... پیاده شدم و بقیه مسیر را پیاده رفتم، همراه با کمی دویدن...

باید تورو پیدا کنم..

شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی...

تقدیر بی تقصیر نیست!

با اینکه بی تاب ِ منی..

بازم منو خط می زنی!

باید تورو پیدا کنم، تو با خودت هم دشمنی!!

کی با یه جمله مثل ِ من می تونه آرومت کنه!؟؟؟

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه!؟

دلگیرم از این شهر ِ سرد..

این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر می کنی ... حس می کنم از راه ِ دور!

آخر یه شب این گریه ها

سوی چشامو می بَره..

عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی می پره!

باید تورو پیدا کنم!

هر روز تنهاتر نشی!!

راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی!

پیدات کنم حتی اگه..

پروازمو پر پر کنی..

محکم بگیرم دستتو..

احساسمو

باور کنی..

17 + 7... 21 آذر 1387

16 + 7... 20 آذر 1387

15 + 7... 19 آذر 1387

14 + 7... 18 آذر 1387

باران به لحن تو می بارد
و از آستین دلم
یاد تو می چکد

ابرهای پیوسته
تو را به من می رساند
و هر برگ، نامه ای می شود
که از دست نوازش های دور تو می ریزد

حالا پلکم را می بندم
می خواهم خیس از خاطرات تو شوم
باران حالا تندتر می بارد
وگونه هایم از ندیدن های تو خیس

پ.ن: اینجا هوا خوب است... اما... تو باور نکن...

13 + 7... 17 آذر 1387

باز کردم از گردنم آن گردنبند را و گذاشتم روی میز، نگاهش کردم، جایش را با یکی دیگر عوض کردم و دوباره عوض کردم تا خودش باشد.. دلم نیامد، گفتم شاید باز بیایی و من شرمنده باشم که چرا دیگر آن را به گردن ندارم..
دیگر دست خودم نیست همه آمدنها و نیامدنهای این اشکهای غلتان بر روی گونه هایم... می آیند و می روند، و من دستوری برای ایستادن نمی دهم... می گذارم تا بیایند شاید دل سبک شود...
دیگر دست من نیست ماندن و تلنبار شدن کارهایم و رفتن و آمدنهای بیهوده ام..
دیگر دست من نیست انگیزه نداشتنهایم..
دیگر دست من نیست داغ نشدن تنم در هوس کسی..
دیگر دست من نیست که این دستها، عاشقانه، گردن و سینه کسی را هنگام رانندگی نوازش نمی کنند...
دیگر دست من نیست که این چشمها، عاشقانه و دلبرانه، کسی را هنگام رانندگی نگاه نمی کنند تا او کنترلش را از دست بدهد و شاید تصادفی رخ دهد...
دیگر دست من نیست که این دست (دست چپم)، کودکانه، خود را در زیر دست تو جایی بین کف دست و دنده ماشینت جا نمی کند...
دیگر دست من نیست که لبهایم، عاشقانه، لبهایت را نمی بوسد و راهش را برای پیمایش سینه ات نمی یابد...
دیگر دست من نیست تا آب نبات را در دهانم بچرخانم و با زبانم آن را هُل دهم در دهان تو و تو در دهانت بچرخانیش و دوباره بچرخانیش و دوباره و من صدایم دربیاید که نوبت من است و اینبار تو با زبانت هل دهی در دهان من و من یک دور بیشتر نچرخانم و باز راهی دهان تو کنم با زبانم...
دست من نیست این دخترکی که لبهایش می خندد و چشمانش غم دارد...
دست من نیست که این زندگی همه اش خالی ست و خالی ست و خالی ست....
من منتظرم، منتظر روزی که بیایی و زندگی را با خودت پُر کنی و مرا به همان دخترک شاد قبل بدل کنی... می دانم اگر بیایی روزهایم مثل قبل می شود و خودم هم میشوم حداقل یک ذره شبیه به قدیم های خودم...
من می دانم که می شود در یکی از همین روزهای آخر پاییز که من متولد شده ام، باز متولد شوم... آن وقت دوتایی دست هم را می گیریم و دوباره من می دَوَم و تو می دَوی و باز به پای من نمی رسی...
آن وقت دوباره می روم شال رنگی می خرم و موهایم را برای تو درست می کنم و شاید سنجاقکی به روی موهایم بزنم تا تو بیشتر خوشت بیاید... آن وقت دوباره آهنگ مرجان را می گذارم تا دوباره اسیرت کنم، تا دیگر دلت نیاید با مهربانی من را ننگری.. آن وقت دوباره آن لاکی خوشگل را از سامان پس بگیری و در جایش آویزان کنی و مادرت بگوید این بچه بازیها چیست...
آن وقت تا دلمان بخواهد بچه بازی می کنیم و هیچکس را هم در این بچه بازی، بازیش نمی دهیم..
فقط منتظر آن روزم، آن روزی که نمی دانم کی هست و کی می آید.. شاید یک روز بارانی، یا برفی زمستانی یا شاید آفتابی ولی مهتابی نمی تواند باشد، چون آن روز یک روز است...

تا حالا به چند تا از بعد از ظهرهای دوران نوجوانیت فکر کرده ای؟ تا حالا چندتاشونو کامل به یاد داری؟ برای چندتاشون حسرت خوردی؟
به همین سادگی این بعد از ظهرهای روزهای نحس هم میگذره و شاید اون دورترها اصلاً به ذهن هم نیایند....

12 + 7... 16 آذر 1387

می فهمی؟!

نمیخواهم بیهوده از فردا حرف بزنم

یازدهمین روز + 7... 15 آذر 1387

دهمین روز + 7... 14 آذر 1387

ما انسانها از جنبه­ ای مثل حیوانات کوچک هستیم  که حتی  برای دفاع از خود پشم یا دندان تیز هم نداریم. آنچه از ما محافظت می­ کند، شرارت ما نیست بلکه انسانیت و قدرت ماست، برای دوست داشتن دیگران و پذیرفتن عشقی که آنها به ما می­دهند.

بگیر دست مرا آشنای درد، بگیر
.
.
.
.
.
.
.

رفیق جان! محمد طلا! سید خندان!

نهمین روز + 7... 13 آذر 1387

ته ِ ته ِ دلم یه چیزی داره راه میره، داره هی وول میخوره که دلمو پر از آشوب کرده.... نمی دونم جاش کجاست، توی معده ست یا توی روده یا شایدم بین اونا باشه ولی می دونم اون ته ِ ته ِ ..........
یه چیزی شاید مثل کِرم اونجاها داره راه میره یا شایدم خودشو به در و دیوار دلم میزنه... اصلنم درد نداره، نمی دونم چه جوری انقدر خوب بلده اونجا راه بره، آخه فکر می کنم اونجا لیز لیزکی باشه، یعنی لیز نمی خوره؟!

تازه دارم فکر می کنم اگه سُر بخوره کجا میفته، میره اینور دلم.. یا شایدم اصلنم لیز نخوره، همینجور بیاد بالا، خودشو برسونه به اون تپندهه... به تپنده که برسه بازم درد نداره، یه جور فشار خاصه، خیلی خاص... که انگار میخواد بترکه..... وقتی بترکه دیگه آروم میشه، دیگه وول نمی خوره، دیگه آشوب نمیشه......
پس بیا بالا جونم، بیا بالا...

پشت سر گذاشته ام پل های تمنا را

هشتمین روز + 7... 12 آذر 1387

درد بی دردی، علاجش آتش است...

هفتمین روز + 7... 11 آذر 1387

ششمین روز + 7... 10 آذر 1387

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی
از این زمانه دلم سیر می شود گاهی
عقاب تیز پر  ِ دشتهای استغنا
اسیر پنجه ی تقدیر می شود گاهی

صدای زمزمه ی عاشقان ِ آزادی
فغان و ناله ی شبگیر می شود گاهی
نگاه مردم بیگانه در دل غربت
چشم خسته ی من تیر می شود گاهی

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز
جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی
بگو اگر چه به جایی نمی رسد فریاد
کلام حق دم ِ شمشیر می شود گاهی

بگیر دست مرا آشنای درد، بگیر
مگو چنین و چنان، دیر می شود گاهی
به سوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک
محبت است که زنجیر می شود گاهی

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز
جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی
بگو اگر چه به جایی نمی رسد فریاد
کلام حق دم ِ شمشیر می شود گاهی

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی
از این زمانه دلم سیر می شود گاهی
به سوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک
محبت است که زنجیر می شود گاهی

پنجمین روز... 9 آذر 1387

بسی حالم گرفته می باشد و از روزگار سخت رنجیده ام... تازگیها از اتفاقات دور و برم هیچ سری در نمی آورم... تازگیها به هیچ کدامشان پی نمی برم...... تازگیها هیچ نمی فهمم، به گمانم از هوش رفته ام ولی هستم، می فهمم و خود را به نفهمی مطلق زده ام.....
تازگیها برای نفهمیدن غصه درونم بیش از اندازه می خندم، حالا می فهمم که چه خوب گفته اند که هر که بیشتر می خندد غصه بیشتر دارد..... قهقهه هایم از همیشه بلندتر است.. شوخی هایم با دوستان از همیشه بیشتر است، دیگر آن آدم جدی و به قول بعضیها محکم و با اقتدار قبل نیستم..... می خندم که فراموش کنم، نه، می خندم که فکر نکنم............. کاش میشد همه چیز را برای همیشه فراموش کرد ولی این ذهن لامصب_(لامذهب) من هیچ را فراموش نمی کند، همه چیز تازه است، همه چیز نو است............. همیشه نو بودن خوب نیست، الان از همان زمانهاست که دوست داشتم کهنه میشد، فکرهایم کهنه میشد، می رفتند تهِ تهِ ذهنم که دستم بهشان نمی رسید و شاید از همان تهِ تهِ مغزم می ریختند بیرون.....
آرزوی محال، محال است...

چهارمین روز... 8 آذر 1387

اومدم بگم تا 10 آذر برای شرکت در لاتاری فرصت هست، من همین دیروز ثبت نام کردم و چه خیال خامی که شاید برنده شم.. البته برنده شدنم خیال خام نیست، شاید از بین اون چندین میلیون نفر یه قرعه هم به نام من بیفته........... ولی اگه افتاد چیکار کنم؟ نمی دونم چی باید آرزو کنم که بیفته یا نیفته؟ خدا منو سر ِکار گذاشت، حالا نوبت منه، خدایا سر ِکاری، می دونستی؟ نوبت من شده، خودت بهم این نوبتو دادی، یادت که نرفته؟

خدایا امروز رذل ترین آدم روی زمین بودم، حالم از خودم، از زندگیم، از هر چی که دور و برم هست بهم میخوره... امروز دو نفرو دیدم که از هر دوتاشون حالم بهم میخوره، مخصوصاً اولی.... یه صورت شبیه صورت گربه، بخدا اغراق نمی کنم، با چشمای آبی.. چرا مردم ما انقدر چشم آبی دوست دارن درحالیکه من حالم بهم میخوره، مخصوصاً اینو که امروز دیدم...... تصورم این بود یه گربه ی بدون مو روی صورتش با چشمای آبی بسیار بسیار هیـــــــــز که تو خیابون سر کوچه ی دفتر می خواست با همون چشماش آدمو قورت بده.......
چرا فکر کرده بود همین الان میرم تو بغلش می خوابم؟ چرا دلش می خواست سوار ماشینش بشم، ازش حالم بهم میخورد، از خودم بیشتر...... برای هفته بعد باهام قرار گذاشت ولی اگه بمیرم هرگز و هرگز باهاش هیچ قراری رو ست نمی کنم...... تو ذهنش داشت منو لخت تصور میکرد، حالم بهم میخوره، از همه بدم میاد، از همه مردا حالم بهم میخوره............ تهوع آورن....
دلم می خواست......... چی دلم می خواست؟! دلم می خواست...... خدایا ول کن، بسه، نذار بگم دیگه دوستت ندارم، نذار بگم پس تو کجایی؟ نذار بگم اصلاً هستی یا مارو سر ِکار گذاشتن؟

سومین روز... 7 آذر 1387

جواب يك دانشجوي دانشگاه واشينگتن به يک سؤال امتحان شيمي آنچنان جامع و کامل بوده که توسط پروفسورش در شبکهء جهاني اينترنت پخش شده و دست به دست ميگرده خوندنش سرگرم‌کننده است
اکثر دانشجويان براي ارائهء پاسخ خود به قانون بويل-ماريوت متوسل شده بودند که مي‌گويد حجم مقدار معيني از هر گاز در دماي ثابت، به طور معکوس با فشاري که بر آن گاز وارد مي‌شود متناسب است. يا به عبارت ساده‌تر در يک سيستم بسته، حجم و فشار گازها با هم رابطهء مستقيم دارند.

اما يکي از آنها چنين نوشت:

اول بايد بفهميم که حجم جهنم چگونه در اثر گذشت زمان تغيير مي‌کند. براي اين کار احتياج به تعداد ارواحي داريم که به جهنم فرستاده مي‌شوند. گمان کنم همه قبول داشته باشيم که يک روح وقتي وارد جهنم شد، آن را دوباره ترک نمي‌کند.
پس روشن است که تعداد ارواحي که جهنم را ترک مي‌کنند برابر است با صفر.
براي مشخص کردن تعداد ارواحي که به جهنم فرستاده مي‌شوند، نگاهي به انواع و اقسام اديان رايج در جهان مي‌کنيم. بعضي از اين اديان مي‌گويند اگر کسي از پيروان آنها نباشد، به جهنم مي‌رود. از آن جايي که بيشتر از يک مذهب چنين عقيده‌اي را ترويج مي‌کند، و هيچکس به بيشتر از يک مذهب باور ندارد، مي‌توان استنباط کرد که همهء ارواح به جهنم فرستاده مي‌شوند.
با در نظر گرفتن آمار تولد نوزادان و مرگ و مير مردم در جهان متوجه مي‌شويم که تعداد ارواح در جهنم مرتب بيشتر مي‌شود. حالا مي‌توانيم تغيير حجم در جهنم را بررسي کنيم: طبق قانون بويل-ماريوت بايد تحت فشار و دماي ثابت با ورود هر روح به جهنم حجم آن افزايش بيابد. اينجا دو موقعيت ممکن وجود دارد:

۱) اگر جهنم آهسته‌تر از ورود ارواح به آن منبسط شود، دما و فشار به تدريج بالا خواهند رفت تا جهنم منفجر شود.
۲) اگر جهنم سريعتر از ورود ارواح به آن منبسط شود، دما و فشار به تدريج پايين خواهند آمد تا جهنم يخ بزند.

اما راه‌حل نهايي را مي‌توان در گفتهء همکلاسي من ترزا يافت که مي‌گويد: «مگه جهنم يخ بزنه که با تو ازدواج كنم!» از آن جايي که تا امروز اين افتخار نصيب من نشده است (و احتمالاً هرگز نخواهد شد)، نظريهء شمارهء ۲ اشتباه است: جهنم هرگز يخ نخواهد زد و اگزوترم است.

تنها جوابي که نمرهء کامل را دريافت کرد، همين بود..

دومین روز... 6 آذر 1387

آن عاشق فیلم وسینما، آن وارث میراث بابا، آن خالق ارث پدری، آن عازم بلاد دَدَری، آن همسر علی سنتوری، آن دم کننده ی چای در قوری، آن ستاره ی میم مثل مادر، آن نزدیک تر ز هر خواهر، آن دخترک سبزه ی مو وِزوِزی، آن دختر خاله ی کلاه قرمزی، آن مسلّط بر زبان انگلیسی، آن عاشق اکشن های پلیسی، آن همبازی اسبق بهرام رادان، آن پس از خروج از وطن بسی شادان، آن قدم گذارنده در عالم هالیوود، آن که قبل از رفتن جیبهاش خالی بود، آن بازیگر با آتیه ی خوش سایز، آن بازیگر نقش زن "بادی آو لایز"، آن که دی کاپریو را یار بُوَد، آن دورگه که پرستاری اش کار بُوَد، آن دارنده ی عناوین جهانی، دوشیزه گلشیفته فراهانی –کثر الله من وجهه- محبوب دل پسران بود و البسه اش بس گران بود و وجناتش نیز عیان بود.

اولین روز... 5 آذر 1387

فعلاً حوصله هیچ کاری ندارم.. نمی دونم باز چی شده............ خدایا دیگه خسته شدم، به دادم برس..............